در چنگال عذاب الهى گرفتار خواهند شد ، همانگونه كه گروهى از آنان در همين دنيا در ميدان بدر و صحنه‌هاى مشابه آن به كيفر خود رسيدند ، گروه بيشترى در قيامت سزاى اعمال خود را خواهند ديد . باز براى مزيد تسلى خاطر و دلدارى پيامبر اشاره به وضع مشابه پيامبران پيشين مىكند ، كه آنها نيز گرفتار چنين مشكلاتى بودند ولى هم چنان به راه خود ادامه دادند ، و پيروزى را در آغوش گرفتند ، مىفرمايد : « ما پيش از تو رسولانى فرستاديم ، سرگذشت گروهى از آنان را در قرآن براى تو بازگو كرده‌ايم ، هر چند سرگذشت گروهى ديگر را براى تو بيان ننموديم » ( * ( وَلَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلًا مِنْ قَبْلِكَ مِنْهُمْ مَنْ قَصَصْنا عَلَيْكَ وَمِنْهُمْ مَنْ لَمْ نَقْصُصْ عَلَيْكَ ) * ) . هر كدام با صحنه هايى از اين قبيل و مشكلاتى طاقتفرسا دست به گريبان بودند ، و در مقابل آنها اقوام لجوج و متكبر و مغرور فراوان قرار داشتند ، ولى سرانجام آئين حق پيروز گشت و ظالمان و مجرمان مغلوب شدند . و از آنجا كه مشركان و كافران بهانه جو و لجوج هر روز در برابر انبياى الهى تقاضاى معجزه دلخواه خود را داشتند ، و مشركان زمان پيامبر ص نيز همين شيوه را تكرار مىكردند ، قرآن در دنباله اين سخن اضافه مىكند : « هيچ پيامبرى حق نداشت و نمىتوانست معجزه اى جز به فرمان خدا بياورد » ! ( * ( وَما كانَ لِرَسُولٍ أَنْ يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّه ) * ) . اصولا همه معجزات در اختيار خدا است ، و بازيچه دست كفار نمىتواند باشد ، و پيامبر ص در برابر « معجزات اقتراحى » آنان هرگز نمىتواند سر تسليم فرود آورد ، آنچه را براى هدايت مردم ، و پيدا كردن حق ضرورى و لازم است بر دست پيامبرانش ظاهر مىسازد . سپس با لحنى جدى و تهديد آميز به كسانى كه مىگفتند اگر راست مىگويى